Międzyparlamentarne posiedzenie komisji – Równe i skuteczne stosowanie prawa UE w zakresie środowiska naturalnego:, co stoi na przeszkodzie? cz.II środowisko



Parlament Szwecji Lars Hjalmered : W kwestii odpadów należy przyjrzeć się wielu wyzwaniom. Szwecji potrzeba więcej wyzwań i większych celów w zakresie odpadów. Należy zmniejszyć ilość produkowanych odpadów. Należy też przyjrzeć się lepiej łańcuchom dostaw żywności. Prawo krajowe z zakresie wody i ścieków przewiduje zabezpieczenie środków w budżecie. Ważna jest współpraca regionalna; na przykład w obrębie Morza Bałtyckiego. Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za to, aby udało się zagwarantować dobrą oraz zrównoważoną politykę rybołówstwa.

Parlament Europejski G.J.Gerbrandy: Implementacja i wdrażanie jest problemem politycznym. Istnieją duże problemy strukturalne. Trzeba pamiętać, że Rada Europejska czasem nie zwraca się z problemami jednostkowo do państw członkowskich, ale do problemów całościowych. Spotkania takie jak to pozwala szerzej spojrzeć na problemy jednostkowe Parlamentu Europejskiego i Parlamentów krajowych.

Parlament Rumunii Cezar Cioata : Gospodarka wodna na szczeblu krajowym, regionalnym, lokalnym oraz jej integracja z prawem rolnym jest na dobrym poziomie.

Komisarz J.Potocnik: Wdrażanie prawa Unii Europejskiej w kwestii środowiska jest opłacalne. W czasach kryzysu, środowisko często zajmuje kolejne miejsca w kwestii dyskusji i ożywienia gospodarczego. Badania pokazują jednak, że gdy czynniki takie jak koszty ochrony zdrowia są brane pod uwagę, niewdrożenie nowych przepisów prawa faktycznie kosztuje więcej niż ich realizacja. Dyrektywa odpadów EU, weszła w życie w dniu 16 lipca 2001 r., ma dwie koncepcje zmniejszenia negatywnych skutków składowania odpadów na środowisko i zdrowie ludzi. W ciągu ostatnich 30 lat Unia Europejska przyjęła rozważną i zróżnicowaną gamę środków ochrony środowiska mających na celu poprawę jakości środowiska dla europejskich obywateli i zapewnienie im wysokiej jakości życia. Rada Europejska w Dublinie w czerwcu 1990 r. podkreśliła, że Unia Europejska w sprawie ochrony środowiska będzie skuteczna jedynie, gdy w pełni zostaną wdrożone i egzekwowane prawa przez państwa członkowskie. Głównymi dostawcami danych i statystyk na temat ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju Unii Europejskiej są Eurostat, Europejska Agencja Środowiska (EEA), a informacjio środowisku – Europejska Sieć Obserwacyjna (Eionet), która składa się z EOG oraz państw i krajów współpracujących. Zapewnienie terminowych i dobrej jakości danych, informacji i wiedzy ma zasadnicze znaczenie dla oceny stanu środowiska w Europie. To politycy decydują o odpowiednich kierunkach ośrodków pracujących na rzecz ochrony środowiska na szczeblu krajowym i europejskim oraz w temacie monitorowania skuteczności polityki i środków już wdrożonych. Zapobieganie powstawaniu odpadów jest kluczowym czynnikiem w każdej strategii zarządzania odpadami. Gdy Unia Europejska zmniejszy ilość odpadów wytwarzanych w pierwszej kolejności i zredukuje jej niebezpieczeństwa poprzez zmniejszenie obecności substancji niebezpiecznych w produktach, usuwanie go automatycznie stanie się prostsze. Recykling i ponowne użycie surowców z odzysku, jeśli produkcji odpadów nie można zapobiec, powinno być nadrzędnym celem. Jeśli to możliwe, poprawa ostatecznego składowania i monitorowania odpadów, które nie nadają się do recyklingu lub ponownego użycia, powinno się bezpiecznie spalać, a składowiska powinny być używane tylko w ostateczności. Unia Europejska ma stać się „społeczeństwem recyklingu” i częścią gospodarki zielonej. Zapewni to lepszą efektywność wykorzystania zasobów. Woda jest dobrem publicznym, warunkiem koniecznym dla życian ludzi, zwierząt i roślin, a także jest niezbędnym zasobem dla gospodarki. Woda odgrywa również kluczową rolę w cyklu regulacji klimatu. Ochrona zasobów wodnych i wody dla obywateli europejskich jest jednym z kamieni węgielnych ochrony środowiska w Europie. Stawka jest wysoka, kwestie wykraczają poza narodowe granice i wspólne działania na poziomie Unii Europejskiej. Konieczne jest zapewnienie skutecznej ochrony zasobów wody. Osiągnięcie lepszego i terminowego wdrożenia unijnego Prawa Ochrony Przyrody oraz uniknięcia lub zmniejszenia występowania środowiskowych naruszeń to najważniejsze kwestie zachowania i poprawy środowiska naturalnego dla obecnych i przyszłych pokoleń. Unia Europejska zobowiązała się do ochrony oraz powstrzymania utraty różnorodności biologicznej w UE do roku 2020. W ciągu ostatnich 25 lat Unia Europejska zbudowała rozległą sieć ponad 26.000 obszarów chronionych we wszystkich państwach członkowskich. Program znany jako Natura 2000, jest to największa sieć obszarów chronionych na świecie. Podstawa prawna programu Natura 2000 wynika z dyrektywy ptasiej i dyrektywy siedliskowej i one stanowią podstawę polityki wewnętrznej Unii Europejskiej  bioróżnorodności. W załącznikach do dyrektywy siedliskowej zawierają się typy ochrony siedlisk i gatunków, które wymagają wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony. Obszary te są oznaczone w trzech etapach. Zgodnie z kryteriami, każde państwo członkowskie musi sporządzić listę naturalnych siedlisk oraz dzikiej fauny i flory.